środa, 4 kwietnia 2012

33 degree 2012 dzień 2

Dzień 1
Dzień 3
Warsztat z Wujkiem Bobem

Pierwszą prezentacją drugiego dnia 33 degree 2012 na którą się wybrałem, było wystąpienie Joonas'a Lehtinen'a na temat Vaadin’a. Jest to framework do tworzenia Interfejsu użytkownika dla „bogatych” aplikacji. Rozpowszechniany jest on na zasadach Apache License. Vaadin bazuje na GWT, jednak nie ma w nim RPC, serwisów dla UI, a kod renderowania widoku znajduje się po stronie serwera. Po stronie serwera przechowywany jest również stan interfejsu użytkownika, co powoduje brak trybu offline.

Po krótkim wprowadzeniu teoretycznym przyszedł czas na kodowanie na żywo. Do stworzenia projektu wymagany jest jedynie web.xml i jeden JAR. Prelegent pokazywał jak stworzyć prostą przeglądarkę / edytor stron HTML. Podobało mi się rozwiązanie Lazy Loadingu, np. gdy w rozwijanej liście, przewijając suwakiem w dół, ściągały się na życzenie potrzebne elementy. Na pewno generuje to sporo requestów do serwera, ale funkcjonalność ta mi się spodobała.

Kolejna rzecz która mi przypadła do gustu to spor ilość kontrolek, które mogą być od razu powiązane z różnymi źródłami danych. Gdy modyfikujemy jednocześnie te same źródła danych w jednym komponencie, to zmiany te są od razu widoczne w innych / różnych komponentach, które mają podpięte to samo źródło zasilania danych.

Co do dalszych zalet Vaadina, to jest fajny edytor Drag&Drop do Eclipsa / IDEI. Framework działa również na urządzeniach mobilnych i mamy od razu zdefiniowane kilka tematów kolorystycznych do wszystkich komponentów. Można pisać własne nowe komponenty (trzeba trochę grzebać w GWT) i mamy stronę skupiająca te komponenty. Można je ściągać i bezproblemowo integrować z edytorem.

Aplikacje Vaadinowe można podobno pisać w dowolnym języku działającym na JVM. Wspiera on IE6, nie trzeba instalować żadnych dodatków do przeglądarki, a samą aplikację można umieścić na dowolnym serwerze wspierającym Servlety. Na stronie framework’a jest dostępna darmowa książka do nauki, jak i tabela porównująca konkurencyjne rozwiązania. Prowadzący polecał przy okazji REFcardz DZone do nauki nowych technologii.

Co do prezentacji to była ona bardzo fajnie prowadzona, były przykłady, kodowanie, animacje pomiędzy slajdami, ale nie za dużo – dobrane z odpowiednim wyczuciem. Po prostu dobrze przygotowana prezentacja.

Następnie poszedłem na wykład Vogel’a na temat nowych funkcjonalności w Androidzie 4.0. Słychać było mocno niemiecki akcent prelegenta. Na prezentacji było trochę przykładów i kodu. Ogółem dobra prezentacja.

W nowym Androidzie dodano m.in. nową kompozycję kolorów, GridLayout, możliwość zmieniani rozmiarów widget’ów, obsługę Drag&Drop. Doszło jeszcze TextureView, Calendar API, ViewPager (do przesuwania (slidowania) ekranów), Fragments (dzięki czemu ułożenie telefonu zmienia layout) i Properties for Animation API. Jeszcze by się trochę poznajdywało, więcej na prezentacji Vogel'a.

Ciekawym rozwiązaniem jest biblioteka napisana na starsze wersje Androida, emulująca nowe gadżety. Ciekawie jak z jej używaniem.

Następnie wybrałem się ponownie na wykład Venkat’a. Tłumy szalały, miejsca pod ścianami i w drzwiach były obsadzone. Ty razem najlepszy prelegent konferencji opowiadał o programowaniu wielowątkowym. Było sporo kodowania na żywo i w dodatku jemu to wychodziło! Świadczy to o wysokim profesjonalizmie Venkat’a.

Zapamiętałem bardzo fajny trik, który może oszczędzić nam na prezentacji ewentualnych wpadek podczas kodowania na żywo. Mianowicie można tuż przez prezentacją naklepać dokładnie to do czego mamy dojść, a następnie stopniowo usuwać napisane linijki w odwrotnej kolejności, w jakiej chcemy je przedstawić. A na samej prezentacji wystarczy już wciskać kombinację Ctrl + Z i kod będzie się przyrostowo pojawiał przed oczami.

Prezentację zaczęliśmy od standardowego książkowego przykładu z klasą Account, na której można wykonać operacje deposit() i withdraw(), czyli przelać kasę z jednego konta [bankowego] na drugie. Czyli mamy prostą logikę: jeżeli na koncie jest wystarczająco kasy, to ją pobieramy i deponujemy kwotę na innym koncie. Wiadomo nikt nie chce aby znikły mu pieniądze z konta, więc trzeba dobrze to oprogramować. No i zaczęło się.

Prelegent implementował na żywo sugestie proponowane przez publiczność. Jak po chwili dotarliśmy do synchronizacji dwóch obiektów, to się okazywało, że przez to może powstać dead lock. Później rozwiązanie zaczęło ewoluować do monitora, aby ostatecznie prelegent ujawnił preferowane eleganckie rozwiązanie. Mianowicie można dodać do naszego projektu bibliotekę z Clojure’a i już możemy się cieszyć ładnymi transakcjami. Jeśli będziemy chcieli wykonać jakąś „wrażliwą” operację poza transakcją, to biblioteka rzuci nam odpowiednim wyjątkiem i trzeba będzie poprawić kod.

Rozwiązanie bardzo eleganckie i trzeba koniecznie przyjrzeć mu się z bliska. Prelegent twierdził jeszcze, że Clojure jest jedynym bezpiecznym językiem programowania dla JVM’a. Mi ta prezentacja uświadomiła, że obecnie w czasach serwerów aplikacyjnych i super framework’ów mało kiedy piszemy coś na wątkach. A wiedza ucieka. Ja z tego powodu zajrzałem do książki Core Java 2 Techniki zaawansowane (Rozdział Wielowątkowość -> Synchronizacja), aby przypomnieć sobie jak to się powinno robić w czystej Javie.

Następnie, po przerwie obiadowej udałem się na prezentację Sławomira Sobótki na temat technik w inżynierii oprogramowania. Początkowo zaczęło się od charakterystycznych terminów, które można poczytać na blogu prelegenta: 8tysiecznik, osobliwość, boska klasa, ofiary muszą być. Ale na szczęście nie było o tym :)

Sławek przedstawił kilka technik, których stosowanie ma sens w większych projektach. Część z nich w jakiś tam sposób łączy się z DDD (o którym Sławek prowadził później warsztaty), ale można je również stosować po za światem DDD. I tak baza danych nie jest modelem. Model to coś co można pokazać (np. model samochodu, domu), a nie właściwości zapisywane na temat danego modelu. Baza danych może być jedynie strukturą danych, która służy do modelowania.

Kolejną pomocną techniką, o której często zapominamy, to zastosowanie Value Object’ów. Czyli tworzymy sobie abstrakcję, przykładowo klasę Money, aby nie przekazywać wszędzie double (wiadomo dlaczego, było to na 3ch prelekcjach wałkowane). Value Object pełni w tym momencie rolę Adaptera pomiędzy typem technicznym, a domenowym.

Kolejną techniką jest stosowanie Agregatów, aby opakowywać anemiczne encje. Można dodatkowo tworzyć transformacje tego samego obiektu domenowego, zależnie w jakim kontekście jest on używany. Przykładowo pracownik magazynu i pani księgowa inaczej patrzą na ten sam byt, jakim jest faktura. Interesują ich inne dane z tej faktury, jak i mogą wykonywać odmienne operacje na niej.

Następnie było o zasadzie OCP w praktyce. Czyli powinniśmy tworzyć polityki w odpowiednich miejscach, w których mogą później przyjść zmiany. Dzięki temu nasz kod będzie łatwiej rozszerzalny, jak kiedyś przyjdzie konieczność innego sposobu wyliczania podatku, rabatu, czy wypłaty. Dobry kod powinien dać nam w tedy możliwość napisania nowej klasy, implementującej zdefiniowany interfejs, w celu spełnienia wymagania. Zyskujemy również dzięki temu na testowaniu i czytelności kodu (zamiast dopisywać kolejne if’y).

Było jeszcze m.in. zalecenie, aby umieszczać cały zły coupling w fabrykach – smutnych miejscach systemu, czyli w „czarnych dziurach”. Było jeszcze o zastosowaniu wzorców Wizytator i Kompozyt.

Podsumowując wystąpienie Sławka, stosując się do zaproponowanych prze niego technik można uzyskać logikę aplikacji z dużą liczbą zależności, ale za to z prostymi metodami. Więcej można poczytać na blogu Sławka.

Następnie chciałem iść na prezentację Jarosława Pałki, aby posłuchać o architekturze. Niestety wykład został odwołany a w jego miejsce wskoczyło cos innego. Ciężko również było się dostać inne wykłady (z powodu tłoku), więc sobie zrobiłem przerwę.

Następnie znów poszedłem na prezentację Venkat’a, tym razem na temat Scali. Prelegent pokazywał jak w Scali łatwiejsze jest używanie XML’a (nie trzeba jak w Javie całości zamykać cudzysłowami). Język ten jest zorientowany na używanie finalnych obiektów. Można kodować w stylu imperatywnym jak i funkcjonalnym. Można bez przeszkód mieszać te style.

Dalej było o różnicach pomiędzy var a val i że jest to lepsze niż final w Javie. Również nie trzeba na każdym miejscu pisać co jakim typem jest, jedynie tam gdzie jest to niezbędne. Słowo return jest opcjonalne, podobnie jak i średnik. Scala daje nam za darmo konstruktor gettery i settery. Mnie ucieszył fakt, ze nie ma metod statycznych (na pewno poprawia to testowalność kodu). Mamy za to coś takiego jak  wbudowany wzorzec Singeleton w język (object). Również w Scali mamy strategię (za pomocą słwa kluczowego trait).

Na koniec dnia poszedłem jeszcze na sesję BoF m.in. Jakuba Nabrdalika na temat porażek. Cieszę się, że prelegenci nie bali się mówić o swoich niepowodzeniach. Przykładowo u nich w projekcie okazało się, że samoorganizujące się teamy nie działały najlepiej. Potrzebna była osoba decyzyjna, bo demokracja nie zawsze jest najlepsza. Było jeszcze trochę o innych porażkach. Dobrze czasem posłuchać, że nie tylko nam się coś nie udaje.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz